Blizny pooperacyjne i powypadkowe: jak powstają, na czym polega ich mobilizacja i rehabilitacja Czy można całkowicie usunąć bliznę po operacji. Kliknij +48 22 353 73 63 instytut@instytut-urody.com Całkowita resekcja tarczycy to znacznie poważniejsza operacja, która zajmuje 2–3 godziny. Jeśli po zabiegu nie ma powikłań, pozostawiony dren usuwa się następnego dnia. Dwie doby po zabiegu (a w przypadku radykalnej resekcji tarczycy trzy doby po operacji) pacjent jest wypisywany ze szpitala, o ile nie było powikłań. Dermatologia Blizny Chirurgia plastyczna Usuwanie tatuaży. dr hab. n. med. Marek Paul Chirurgia plastyczna , Bytom. 56 poziom zaufania. Witam, Na razie proszę kilka razy dziennie natłuszczać miejsce po usunięciu tatuażu. 4-5 razy dziennie proszę stosować np.: Alantan, Alhydran, Linomag, Aquaphor czy maści z alantoiną. Otyłość, starszy wiek, duża utrata krwi w czasie zabiegu, unieruchomienie w łóżku po operacji – to czynniki, które zwiększają ryzyko wystąpienia zakrzepów. Jest to jedno z najpoważniejszych i najniebezpieczniejszych powikłań po cesarskim cięciu, zwłaszcza w przypadku zatoru tętnicy płucnej. Etap ten może trwać od kilkunastu dni do nawet do 6 tygodni, w zależności od indywidualnych predyspozycji i stanu zdrowia. W tym czasie zalecenia po bajpasach to na przykład: pływanie, jazda na rowerze stacjonarnym. Trzeci etap rehabilitacji to ćwiczenia po bajpasach o większej intensywności, takie jak marsz oraz nordic walking. Do rzadziej występujących powikłań po operacji serca należą zaburzenia rytmu serca i zaburzenia przewodzenia. Objawiają się one zbyt szybką, zbyt wolną lub nieregularną czynnością serca. Najlepiej wyglądają blizny po operacji. Najgorzej te powstałe w skutek rozległego urazu lub oparzenia. Te ostatnie najczęściej wiążą się z dużym dyskomfortem i utratą elastyczności skóry na wiele lat. Warto pamiętać, że każda blizna na początku jest zgrubiała i różowa. OLUcin. „Blizna – nieuniknione następstwo gojenia się ran„ Blizna jest nieuniknionym następstwem przerwania ciągłości skóry. Jako chirurg plastyk dążę do poprawy funkcji i formy różnych okolic ciała człowieka, ale zawsze jest to związane z nieuniknioną blizną, która powstaje w wyniku zadanych ran chirurgicznych. Umiejętne tworzenie i manipulowanie bliznami stanowi nieodłączny element pracy chirurga plastyka. Jeszcze przed rozpoczęciem każdej operacji myślę o ostatecznym wyglądzie blizn. Prawie zawsze moi pacjenci zadają mi pytanie o sposoby wpływania na bliznę, żeby była ona jak najmniej widoczna. Nie ma prostej ani krótkiej odpowiedzi na to pytanie. Wymaga to szerokiego omówienia. Po pierwsze jeśli już dojdzie do powstania blizny to nie można blizny usunąć. Blizna jest trwałym i nieuniknionym następstwem operacji i urazu. Można jedynie dążyć do uzyskania blizny idealnej. Blizna idealna ma następujące cechy: 1. Jest linijna; 2. Wąska; 3. Znajduje się w poziomie otaczających tkanek (nie jest wyniosła, ani zagłębiona); 4. Blada, a jej kolor przypomina kolor otaczających zdrowych tkanek; 5. Miękka i o podobnej strukturze jak otaczające tkanki i przesuwalna względem podłoża; 6. Jest zlokalizowana wzdłuż naturalnych fizjologicznie występujących zagłębień i linii na ciele człowieka; 7. Nie daje żadnych dolegliwości, takich jak swędzenie, pieczenie, czy ból. Ostateczny wygląd blizny zależy od wielu zmiennych i tylko na niektóre z nich mamy wpływ. Jakie zmienne mają wpływ na ostateczny wygląd blizny? Rodzaj rany (rana chirurgiczna v. przypadkowy uraz); W czasie operacji chirurg zadaje skalpelem ranę chirurgiczną. Jest to najmniejszy z możliwych urazów. Warunki operacji są jałowe. Zwykle pacjent otrzymuje profilaktycznie antybiotyk w celu ograniczenia ryzyka powikłań infekcyjnych. Na koniec operacji brzegi rany są zbliżone szwami. Linia nacięcia jest zaplanowana i tak dobrana, żeby nieunikniona blizna była jak najmniej widoczna. Przeciwieństwem rany chirurgicznej jest rana urazowa. Lokalizacja urazu jest przypadkowa. Narzędzie, którym dochodzi do urazu nie jest jałowe, a często jest wręcz mocno zanieczyszczone. Brzegi rany urazowej są poszarpane, często zmiażdżone i często dochodzi do ubytku tkanek. Mija zwykle pewien okres czasu od urazu do udzielenia fachowej pomocy lekarskiej. W tym czasie może dochodzić do namnażania się bakterii w ranie, co zwiększa znacznie ryzyko powikłań w gojeniu się rany. Statystycznie rzecz biorąc blizna w miejscu rany chirurgicznej będzie znacznie częściej zbliżona do blizny idealnej, w porównaniu do blizny w miejscu rany urazowej. Lokalizacja rany (okolica ciała, kierunek w stosunku do linii Langera); W różnych okolicach ciała tego samego człowieka powstają różne blizny. Blizny w wyniku gojenia się ran na powiekach i na zewnętrznych narządach rodnych są najbardziej zbliżone do idealnych. Blizny w okolicy naramiennej i mostka zwykle mają charakter przerostowy. Blizny na twarzy zlokalizowane wzdłuż linii zmniejszonego napięcia Langera zwykle są mało widoczne, a blizny na grzbiecie zawsze z czasem są szerokie. Wynika to z sił rozciągających działających na gojącą się ranę. Tam gdzie skóra jest mało napięta i wiotka blizny będą mało widoczne. Tam, gdzie na brzegach rany jest duże napięcie blizny zawsze początkowo będą miały charakter przerostowy (wyniosłe ponad otaczające tkanki), a ostatecznie zanikowy (zagłębione w stosunku do otaczających tkanek). Kierunek przebiegu rany w stosunku do linii zmniejszonego napięcia skóry Langera ma ogromne znaczenie dla wyglądu blizny. Blizny położone wzdłuż linii Langera są wąskie, a przebiegające w poprzek nich są szerokie. Znajomość linii Langera na ciele człowieka pozwala chirurgowi plastykowi na świadome nadawanie kierunku swoim cięciom. W przypadku, gdy konieczne jest usunięcie zmiany skórnej zlokalizowanej w okolicy naramiennej, to nawet najznakomitszy chirurg plastyk, posługujący się najwyższej jakości narzędziami i materiałami szewnymi nie uzyska w miejscu wycięcia idealnej blizny. Pozostaje mu tylko poinformować o tym Pacjenta przed zabiegiem, żeby nie trzeba było się tłumaczyć po. Tu o rodzaju blizny zadecyduje głównie lokalizacja zadanej rany. Powikłania w gojeniu się rany; Rany chirurgiczne rzadko goją się z powikłaniami, ale rany po przypadkowym urazie często. Często powikłania układają się w przewidywalne sekwencje: krwiak, infekcja, rozejście się rany, przedłużone gojenie. W miejscu rany, która goi się z powikłaniami rzadko powstanie idealna blizna. Zwykle powstaje tam blizna przerostowa, a w końcu zanikowa. Sposób gojenia się rany (per primum v. secundum); Rana chirurgiczna zwykle goi się przez tzw. rychłozrost (per primum). Oznacza to, że na koniec zabiegu brzegi rany są zbliżone szwem i sklejają się z wytworzeniem tylko niewielkiej ilości tkanki bliznowatej. W przypadku gojenia się ran pourazowych z ubytkiem tkanek lub w przypadku rozejścia się brzegów rany gojenie przebiega przez tzw. ziarninowanie i naskórkowanie (per secundum). Oznacza to, że powstały w wyniku urazu lub rozejścia się ubytek najpierw wypełniany jest przez tkankę ziarninującą, a potem dopiero pokrywa się naskórkiem od brzegów rany. Rana gojąca się przez rychłozrost niezależnie czy chirurgiczna, czy po przypadkowym urazie prawie zawsze da idealną bliznę, a w wyniku rany gojącej się przez ziarninowanie prawie zawsze powstanie blizna przerostowa. Wiek pacjenta; Procesy gojenia u osób młodych i u dzieci są bardziej nasilone niż u osób starszych. Blizny u osób starszych szybko stają się mało widoczne, gdyż procesy produkcji kolagenu są słabo nasilone. Blizny o podobnej lokalizacji u dzieci będą dłużej dojrzewały i będą bardziej widoczne, gdyż procesy gojenia i produkcji kolagenu są bardziej nasilone. Genetyczne uwarunkowania pacjenta; Każdy człowiek jest inny i każdy wyjątkowy. Dotyczy to też nasilenia procesów gojenia się ran. Blizny o takiej samej lokalizacji u dwóch osób w tym samym wieku, operowanych przez tego samego chirurga mogą być zupełnie różne. Wynika to z indywidualnych cech danego pacjenta. Skłonność do tworzenia blizn przerostowych lub bliznowców można przewidzieć przed operacją na podstawie starannie zebranych wywiadów i oglądania już istniejących blizn na ciele danego pacjenta. Każdy człowiek przebył w przeszłości szczepienie i dlatego warto zbadać lewe ramię w celu oceny blizn po szczepieniach. Technika chirurgiczna i materiał szewny; Technika chirurgiczna w czasie zszywania ran powinna być bardzo delikatna, a ruchy bardzo precyzyjne. W środowisku medycznym mówi się, że chirurg powinien mieć ręce kobiety, oczy sokoła, a serce lwa. Ja w mojej praktyce często posługuję się lupami i narzędziami mikrochirurgicznymi w celu zwiększenia precyzji moich działań. Narzędzia chirurgiczne powinny być adekwatne do zszywanej rany. Rana powinna być zszywana warstwowo – oznacza to, że napięcie rozłoży się na wiele warstw i wiele szwów co w ostateczności przełoży się na jakość blizny. Każda przypadkowa rana urazowa powinna być zamieniona na ranę chirurgiczną. Polega to na tzw. opracowaniu chirurgicznym rany. Należy wyciąć postrzępione i nierówne brzegi rany, oczyścić ranę z tkanek martwych i ciał obcych oraz wypłukać w celu usunięcia maksymalnie dużej ilości nawet drobnych zanieczyszczeń i drobnoustrojów. Czas zdjęcia szwów; Panuje ogólna zasada, że czym dłużej na brzegach rany skórnej pozostają szwy tym mniejsza szansa na uzyskanie blizny idealnej, gdyż w miejscu szwów powstaną dodatkowe blizny w poprzek rany, czego wynikiem będzie tzw. „drabinka”, a nie blizna linijna. W celu uniknięcia szwów skórnych zakładanych w poprzek rany można czasami je zastąpić szwem śródskórnym, ale jest to możliwe tylko w niektórych ranach. Szwy utrzymuje się różnie długo w różnych okolicach ciała. Najszybciej można zdjąć szwy z powiek – nawet po 5 dniach. Najdłużej, bo nawet 14 dni utrzymuje się szwy w miejscach, gdzie na brzegi rany działają największe siły – grzbiet, kończyna dolna. W celu uzyskania kompromisu można część szwów zdjąć wcześniej, a resztę później. W ten sposób dbamy o wygląd blizny i zarazem chronimy ranę przed rozejściem się z powodu zbyt szybko zdjętych szwów. Przestrzeganie zaleceń pooperacyjnych; Blizna podlega długotrwałym procesom samoistnego dojrzewania i modelowania i dlatego uzyskuje ona ostateczny wygląd najwcześniej po 1 roku od momentu zagojenia się rany. Najważniejszym czynnikiem wpływającym na ostateczny wygląd blizny jest upływający czas. Warto jednak przestrzegać pewnych ogólnie przyjętych sposobów dbania o bliznę w okresie jej dojrzewania. Do czasu zdjęcia szwów zagojona rana powinna być osłonięta opatrunkiem, który chroni ją przed środowiskiem zewnętrznym. W tym czasie nie stosuje się w tą okolicę żadnych maści. Po zdjęciu szwów bliznę należy tylko natłuszczać, np. oliwką dla dzieci. Po około 7-14 dniach natłuszczania, gdy wzdłuż zagojonej rany nie ma już żadnych strupków na bliznę można naklejać plasterki silikonowe. Plastry silikonowe wymagają dodatkowo zastosowania specjalnej bielizny uciskowej (po operacjach na piersiach są to specjalne biustonosze, po plastyce brzucha gorsety). W miejscach gdzie trudno jest zastosować ubranko uciskowe plaster silikonowy może być zastąpiony maścią silikonową. Celem stosowania plastra jest odciążenie linii blizny i ograniczenie sił rozciągających wpływających na procesy modelowania wewnątrz blizny. Dodatkowo plaster zapewnia przewlekły ucisk na bliznę oraz chroni ją przed wysychaniem. Przewlekłe stosowanie plastrów i ucisku stanowi udowodniona metodę korzystnie wpływającą na dojrzewająca bliznę. W czasie dojrzewania blizny wskazane są badania kontrolne u chirurga operującego. Chirurg ocenia, czy stan dojrzewającej blizny jest adekwatny do upływającego czasu od zagojenia się rany. W razie wystąpienia cech blizny przerostowej można zastosować maści z wyciągiem z cebuli, np. Cepan, ContracTubex. Maści te mają korzystne działanie, ale tylko w przypadku blizny przerostowej. Nie powinny być stosowane rutynowo na każdą bliznę. W wyjątkowych sytuacjach można zmniejszyć procesy produkcji kolagenu w bliźnie podając d niej zastrzyki z lekami sterydowymi. W zależności od powyższych czynników wpływających na gojenie się ran powstają następujące typy blizn: 1) Blizna idealna; 2) Blizna zanikowa; 3) Blizna przerostowa; 4) Przykurcz bliznowaty; 5) Bliznowiec (inaczej keloid); W miejscu przerwania ciągłości skóry w wyniku gojenia zawsze powstanie blizna. Ważne jest, żeby miała ona charakter blizny idealnej. Cechami takiej blizny są: linijny charakter, struktura i kolor przypominające otaczające tkanki (jest miękka, sprężysta, blada), poziom otaczającej skóry (nie jest zagłębiona, ani wyniosła), brak dolegliwości ze strony blizny. Rana zadana skalpelem przez chirurga plastyka zwykle goi się z pozostawieniem idealnej blizny. Przypadkowa rana pourazowa, nawet leczona chirurgicznie, często goi się z pozostawieniem niekorzystnej blizny. Blizna zanikowa charakteryzuje się małą ilością tkanki bliznowatej, co powoduje, że jest ona zagłębiona w stosunku do powierzchni otaczającej skóry. Jest ona szeroka i pokryta delikatnym pergaminowym naskórkiem o małej wytrzymałości na uraz. Stanowi ona zwykle zejście blizny przerostowej, która powstała w wyniku urazu z ubytkiem tkanek i gojenia przez ziarninowanie (np. po oparzeniu) lub u osób z zaburzeniami w gojeniu się ran. Blizna przerostowa stanowi problem kosmetyczny, ale może również być przyczyną przykurczu bliznowatego, a więc dodatkowo stanowić problem czynnościowy. Blizny przerostowe powstają w wyniku gojenia przez ziarninowanie, w wyniku powikłań w gojeniu się rany lub gdy rana krzyżuje kresy zgięciowe stawów. Blizna przerostowa ma nierówną powierzchnię, jest wyniosła ponad otaczającą skórę, twarda i czerwona. Czasami powoduje dolegliwości (swędzenie, pieczenie). Po kilku, kilkunastu miesiącach w wyniku procesu dojrzewania blizna taka samoistnie mięknie, wyrównuje swoją powierzchnię i staje się podobna do otaczających tkanek. Proces dojrzewania przebiega z różną szybkością u różnych osób (zmienność osobnicza). Dojrzewanie blizny przyspieszają: 1) Przewlekły ucisk; 2) Masaż; 3) Natłuszczanie; 4) Kortykosterydy w postaci wstrzyknięć w bliznę; 5) Maść z wyciągiem z cebuli – wcieranie w bliznę przez kilka tygodni; 6) Plastry i maści silikonowe; 7) Kiedyś stosowano na blizny przerostowe naświetlanie promieniami rtg. Obecnie metoda ta została zarzucona z powodu groźnych powikłań. Przykurcz bliznowaty to przemieszczenie tkanek przez bliznę do nieprawidłowej pozycji lub utrwalenie w nienaturalnej pozycji ruchomych części ciała. Przykładem przykurczu bliznowatego z przemieszczeniem tkanek do nieprawidłowej pozycji może być przykurcz bliznowaty piersi kobiecej. Mała dziewczynka doznaje urazu termicznego w okolicy jednej piersi. Powstaje tam płaszczyznowa blizna. W okresie dojrzewania twarda tkanka bliznowata ogranicza rozwój piersi. Pierś w miejscu blizny jest mniejsza, a czasem nawet zniekształcona. Przykładem przykurczu bliznowatego ruchomych części ciała jest przykurcz bliznowaty łokcia, kolana czy szyi. Blizna zlokalizowana na zgięciowej stronie stawu jest twarda i mało rozciągliwa. Nie pozwala ona na zupełne wyprostowanie stawu. Zabieg operacyjny z powodu przykurczu bliznowatego wykonuje się nie wcześniej niż po 6 miesiącach od zagojenia pierwotnej rany. Wyjątkiem są przykurcze bliznowate z dużym upośledzeniem funkcji, np. wywinięcie powieki z odsłonięciem rogówki lub wywinięcie wargi z wyciekaniem śliny z jamy ustnej. W tych przypadkach korekty blizny dokonuje się wcześnie. Zabieg operacyjny przykurczu bliznowatego polega na przecięciu blizny (czasami na jej wycięciu), na odprowadzeniu tkanek do ich naturalnego położenia i na pokryciu ubytku wolnym przeszczepem skóry lub płatem zdrowych tkanek. Blizna przerostowa to nie to samo co bliznowiec (keloid). Rozpoznanie bliznowca stawia się na podstawie trzech cech. Swoim zasięgiem przekracza on granicę pierwotnej rany (blizna przerostowa nie wykracza swoim zasięgiem poza pierwotną ranę). Keloid nie podlega procesowi dojrzewania (nie zmniejsza się z czasem). Blizna przerostowa dojrzewa z czasem, ulega przebudowie i po 6-12 miesiącach zmienia się w bliznę zanikową. Keloid zawsze nawraca po prostym wycięciu. Blizna przerostowa nie nawraca, jeżeli po jej wycięciu rana goi się bez powikłań i zostaną zmienione kierunki napięć w nowo wytworzonej ranie. Istnieją też inne cechy charakterystyczne dla bliznowca, które jednak nie są niezbędne do jego rozpoznania. Keloidy powstają „późno”, bo po 3 miesiącach od powstania rany pierwotnej, a mogą powstawać nawet kilka lat po zranieniu. Do tego czasu w miejscu zagojonej rany jest normalna blizna. Blizna przerostowa powstaje w 3-4 tygodnie po zabiegu. Dolegliwości w postaci samoistnego swędzenia, pieczenia, a nawet bólu oraz w postaci tkliwości, czyli przeczulicy na drobne bodźce są znacznie bardziej nasilone w keloidach, niż w bliznach przerostowych. Bliznowce lokalizują się w szczególnych okolicach ciała, a mianowicie w okolicy mostka, w okolicy naramiennej, na karku i na płatkach małżowiny usznej. Blizny przerostowe lokalizują się zwykle po stronie zginaczy na kończynach i mają tendencję do tworzenia przykurczów bliznowatych. Przyczyna powstawania keloidów jest nieznana. Można doszukać się skłonności rodzinnej i rasowej. Keloidy i blizny przerostowe statystycznie częściej występują u ludzi ciemnoskórych, z grupą krwi A i u alergików. Blizny przerostowe powstają w wyniku powikłań w gojeniu się ran (zakażenie, krwiak) lub w wyniku wzmożonych napięć w ranie (np. krzyżowanie kres zgięciowych na kończynach). Powstawanie keloidów i blizn przerostowych dotyczy tylko ludzi. Brak jest zwierzęcego modelu doświadczalnego tej patologii, co sprawia, że trudne są badania naukowe, które mogłyby wyjaśnić mechanizmy powstawania bliznowców. Najogólniej rzecz biorąc blizny przerostowe i keloidy powstają w wyniku zaburzeń równowagi pomiędzy produkcją i rozpadem kolagenu w gojącej się ranie. Te zaburzenia na rzecz produkcji kolagenu są znacznie bardziej nasilone w keloidach. Leczenie: W przypadku blizny idealnej nie powinno się stosować żadnego leczenia. Nie da się usunąć blizny. W miejscu, gdzie jest blizna zawsze będzie blizna, a więc idealnej blizny nie da się zmienić w jeszcze bardziej idealną bliznę. Czasami trzeba taką bliznę zaakceptować. Leczenie uzależnione jest od rodzaju i charakteru blizny oraz od czasu, jaki minął od zagojenia się rany. Do roku od zagojenia się rany nie stosuje się chirurgicznej korekty blizny. W tym czasie stosuje się metody zachowawcze i małoinwazyjne mające na celu przyśpieszenie dojrzewania blizny (natłuszczanie, masaż, przewlekły ucisk, maści z wyciągiem z cebuli, maści i plastry silikonowe, zastrzyki sterydowe, lasery, dermabrazję). Należy podkreślić, że blizny nie da się całkowicie usunąć. Można tylko zamienić jedną bliznę na drugą lepszą pod względem estetycznym i funkcjonalnym. Celem leczenia jest uzyskanie blizny zbliżonej do idealnej. Zanim rozpocznie się leczenie należy postawić rozpoznanie. Rozpoznanie „blizna przerostowa” lub „keloid” można postawić tylko na podstawie dobrze zebranego wywiadu i obserwacji (kolejne badania kontrolne). Inne leczenie obowiązuje w przypadku blizny przerostowej, a inne w przypadku bliznowca. Należy też pamiętać, że skóra może być miejscem rozwoju nowotworów złośliwych o charakterze włóknistym, np. dermatofibrosarcoma protuberans. W przypadku jakiegokolwiek podejrzenia rozrostu nowotworowego obowiązuje biopsja i badanie histopatologiczne (pod mikroskopem) pobranej do badania tkanki. Zanim rozpocznie się leczenie należy dokładnie ocenić, co przeszkadza pacjentowi? Czy dolegliwości związane z blizną (swędzenie, ból, tkliwość), czy wygląd estetyczny, czy też upośledzenie funkcji? Szczególnym przypadkiem są pacjenci zgłaszający się z bliznami po samookaleczeniu. Blizny te zlokalizowane są zwykle na skórze przedramienia, mają przebieg poprzeczny do długiej osi kończyny i jest ich wiele. Do samookaleczenia dochodzi w okresie dojrzewania lub wczesnej młodości, często pod wpływem alkoholu, pod presją środowiska lub pod wpływem nadmiernych, niekontrolowanych emocji. W dorosłym życiu blizny te stanowią wstydliwy dowód na trudną przeszłość. Leczenie chirurgiczne takich blizn polega na zamianie blizn poprzecznych na jedną podłużną. Nowa blizna wygląda jak blizna pooperacyjna, a więc nie zdradza samookaleczenia. Blizny na twarzy o niekorzystnym przebiegu, krzyżujące linie zmniejszonego napięcia i naturalne bruzdy stanowią duży defekt estetyczny. Korekta takich blizn polega na zamianie ich na inne, których kierunek zbliżony jest do naturalnych bruzd i linii zmniejszonego napięcia na twarzy. Jest to możliwe dzięki tzw. Z-plastyce lub wielokrotnej W-plastyce. Zabieg może być wykonany najwcześniej 1 rok po ostatecznym zagojeniu się rany, która była przyczyną blizny. U dzieci z korektą można zaczekać nawet do wieku po okresie dojrzewania. Blizny szerokie, zagłębione w różnych okolicach ciała (np. po operacji wyrostka robaczkowego, po cesarskim cięciu) można zamienić na blizny zbliżone do idealnych za pomocą odpowiednich plastyk miejscowych. Ważnym elementem zabiegu jest warstwowe zszycie nowych ran. Największe napięcie powinno być rozłożone na szwach wewnętrznych. Szwy skórne mają za zadanie tylko dobrą adaptację brzegów rany. Leczenie chirurgiczne przykurczu bliznowatego polega na wycięciu lub przecięciu blizny, odprowadzeniu przykurczu i pokryciu ubytku wolnym przeszczepem skóry lub płatem zdrowych tkanek. Nieodłącznym elementem leczenia przykurczu bliznowatego jest pooperacyjne usprawnianie (rehabilitacja). Najtrudniejsze jest leczenie bliznowca. Najlepsze wyniki uzyskuje się tu łącząc różne metody. Zastosowanie pojedynczej metody związane jest prawie zawsze z nawrotem bliznowca. Leczenie rozpoczyna się od metod małoinwazyjnych (przewlekły ucisk, masaż, zastrzyki sterydowe). Zabieg chirurgiczny wycięcia keloidu to ostateczność. Należy go połączyć z pokryciem ubytku przeszczepem skóry, a nawet z naświetleniem przeszczepu promieniowaniem rentgenowskim. Im wcześniej od zagojenia rany rozpocznie się postępowanie mające na celu uzyskanie idealnej blizny tym lepiej. Świeże blizny przerostowe i bliznowce lepiej reagują na leczenie niż blizny zadawnione. Leczenie chirurgiczne blizny (korekta chirurgiczna blizny) związana jest z nieuniknionymi następstwami oraz z ryzykiem powikłań. Nieuniknione następstwa to: 1. Ogólnie pojęty ból i cierpienie związane z operacją; 2. Obrzęk okolicy operowanej; 3. Zasinienie w okolicy operowanej; 4. Przejściowe zaburzenia czucia skóry w okolicy operowanej; 5. W miejscu korekty blizny zawsze pozostaje trwała blizna (inna, z założenia bardziej zbliżona do blizny idealnej); Powikłania: 1. Krwiak w ranie – wymaga nakłucia lub drenażu; 2. Infekcja rany – wymaga drenażu, antybiotykoterapii, może zniweczyć wynik operacji; 3. Brak poprawy po zabiegu; 4. Niezadowolenie z wyniku operacji; Zalecenia po korekcie chirurgicznej blizny są bardzo indywidualne w zależności od okolicy ciała gdzie jest korygowana blizna. Wspólne zalecenia (niezależnie od lokalizacji blizny): 1. Unieruchomienie okolicy operowanej (kilka – kilkanaście dni); 2. Badania kontrolne i zdjęcie szwów w terminie wyznaczonym przez lekarza; 3. Dbanie o nową bliznę zgodnie z zaleceniami lekarza. Badania przeprowadzone niedawno w Szpitalu Akademickim w Uppsali wykazały, że niemal jedna piąta badanych siedemdziesięciolatków miała blizny w mięśniu sercowym, mimo że nie przebyli oni zawału serca. Naukowcy uważają, że przyczyną powstania blizn jest niedotlenienie serca. "Widać wyraźnie, że coś się wydarzyło w sercach tych pacjentów, ponieważ zauważyliśmy blizny, których wcześniej tam nie było. Nie możemy jednak stwierdzić, że ich przyczyną był zawał serca" - mówi Charlotte Ebeling Barbier, lekarz specjalista i doktorantka na Oddziale Radiologii Szpitala Akademickiego w Uppsali, gdzie przeprowadzono badania. Naukowcy przebadali za pomocą rezonansu magnetycznego występowanie blizn w martwej tkance mięśnia sercowego i przestudiowali karty choroby pacjentów biorących udział w badaniach, by dowiedzieć się, czy diagnozowano u nich wcześniej zawał serca. Osłabiona wydolność Okazuje się, że 60 osób spośród 248 przebadanych miało blizny w warstwie podwsierdziowej, która znajduje się najbliżej komór serca. Takie blizny mogą powstawać w wyniku zawału serca, ale nie jest to jedyna możliwa przyczyna. Przebyty zawał serca stwierdzono u 11 osób z tej grupy, w przypadku 49 takiej diagnozy nie postawiono. Blizny, które zauważono, były niewielkie i zwrócono na nie uwagę jedynie dzięki czułości rezonansu magnetycznego. Wyniki testów sprawności mięśnia sercowego w grupie pacjentów objętej badaniem pokazały, że zdolność serca do wypompowywania krwi u osób z bliznami była nieco niższa niż u osób bez blizn. Pacjenci z bliznami częściej zgłaszali się na pogotowie z bólami w klatce piersiowej. Lewe komory ich serc były nieco powiększone, co zwykle kojarzone jest z większym ryzykiem wystąpienia niewydolności serca. "Biorąc pod uwagę te fakty, grupa ta może być grupą ryzyka. Jakie naprawdę znaczenie mają blizny, jeszcze nie wiemy" - mówi Charlotte Ebeling Barbier. Badania będą kontynuowane Szukając możliwych przyczyn pojawiania się blizn, zbadano za pomocą rezonansu magnetycznego, czy u pacjentów występowało również zwapnienie naczyń krwionośnych. Wyniki wskazują, że u pacjentów z rozpoznanymi zawałami serca stopień zwapnienia naczyń był wyższy, natomiast u pacjentów, którzy nie przeszli rozpoznanego zawału serca, nie zaobserwowano tego zjawiska. Zdaniem Charlotte Ebeling Barbier, oznacza to, że przyczyną blizn jest coś innego niż zwapnienie naczyń. "Nasze wyniki wskazują na to, że blizny powodowane są niedoborem tlenu w mięśniu sercowym, ale ten niedobór niewiele ma wspólnego z tradycyjnym obrazem arteriosklerozy i oddzielających się dużych bryłek, które zapychają naczynia krwionośne. Niedobór ten powstaje w wyniku jakiegoś innego mechanizmu" - kontynuuje Charlotte Ebeling Barbier. Naukowcy chcą powtórnie przebadać tą samą grupę pacjentów, gdy będą oni w wieku 75 lat. Już teraz jednak przygotowywane są kolejne badania, których celem jest zebranie większej ilości informacji na temat przyczyn blizn i ich wpływu na życie pacjenta. "Musimy dowiedzieć się, czy posiadanie blizn zwiększa ryzyko zawału lub innych chorób układu krwionośnego" - stwierdza Charlotte Ebeling Barbier. Kardiologia Ekspercki newsletter przygotowywany we współpracy z kardiologami ZAPISZ MNIE Zobacz jak rehabilitować swoje dziecko Dzieci z wrodzonymi wadami serca potrzebują rehabilitacji zarówno tej kardiologicznej, tuż po operacji, ale też tej ogólnej, bo dość często z wadą serca współistnieją inne schorzenia, którymi powinniśmy się zaopiekować. Poniżej przedstawiamy opis metod rehabilitacyjnych i listę miejsc, gdzie możecie z dzieckiem szukać pomocy. Zobacz co będzie przydatne dla Ciebie. REHABILITACJA KARDIOLOGICZNA Ta rehabilitacja dotyczy każdego dziecka, niezależnie od wieku, które przeszło operację serca. Jest bardzo ważne, aby rozpoczynać ją praktycznie zaraz po operacji. Dlatego Drogi Rodzicu – tak ważna jest tu Twoja rola! Zadbaj by nie pomijano rehabilitacji. Domagaj się maksimum informacji o tym jak postępować z dzieckiem po operacji serca. Bądź jego rehabilitantem. Tu znajdziesz porady. REHABILITACJA OGÓLNA Rehabilitacja ogólna potrzebna jest dzieciom w dwóch sytuacjach. Pierwsza, jeśli podczas operacji wystąpiły powikłania i dały znać o sobie dodatkowymi problemami (np.: neurologicznymi). Druga sytuacja to taka, gdzie problem z sercem współistnieje z innymi schorzeniami oraz gdy dzieci mają problemy socjo-psychologiczne. Wtedy taka praca z dzieckiem jest intensywna i długa. Jeśli jesteś, lub zaraz będziesz po operacji serca własnego dziecka – zapamiętaj 3 filary dobrej rehabilitacji kardiologicznej: Mostek, Oddech, Blizna. Zobacz poniżej dlaczego to takie ważne: Mostek Mostek to płaska kość, z którą połączone są od przodu (pośrednio lub bezpośrednio) żebra. Podczas operacji na otwartym sercu chirurg musi go przeciąć, by mieć dobry dostęp do pola operacyjnego. Po takim zabiegu rekonwalescencja trwa długo. Zszyty drutem mostek goi się powoli, a dziecko może odczuwać ból, dlatego w pierwszych dniach po operacji dostaje środki znieczulające. Tworzenie się tkanki kostnej zaczyna się 5-10 tygodni od operacji. Dlatego tak ważne jest, aby w tym początkowym okresie maksymalnie chronić klatkę piersiową przez urazami. Całkowite zrośniecie mostka następuje po 6, a nawet 12 miesiącach. W pierwszych tygodniach po operacji dziecko powinno unikać wysiłku fizycznego, podnoszenia ciężkich przedmiotów. Po trzech miesiącach dziecko może wykonywać lekkie ćwiczenia rozciągające klatkę piersiową. Prosimy, jeszcze będąc w szpitalu zapytaj o rehabilitację dla dziecka. Oddech Ćwiczenia oddechowe to pierwsze ćwiczenia, jakie dziecko będzie wykonywać po operacji, aby jak najszybciej wrócić do aktywności fizycznej. Ćwiczenia oddechowe zapewne zostaną wam pokazane w szpitalu i powinny być kontynuowane przez okres co najmniej 3 miesięcy od operacji. Rehabilitanci dysponują prostymi instrumentami ułatwiającymi ćwiczenia. A my polecamy kilka sprawdzonych ćwiczeń, które sami z dzieckiem możecie wykonać w domu: puszczanie baniek, turlanie kulek papierowych lub małych styropianowych kuleczek dmuchając na nie przez słomkę, robienie burzy w szklane wody, też przez rurkę. Nie zapominajcie o ćwiczeniach rozciągających klatkę piersiową, które można zacząć wykonywać już po zagojeniu się blizny. Najlepiej wykonywać je podczas spacerów na świeżym powietrzu. Blizna Zdecydowana większość dzieci po operacjach serca ma prawidłowo gojącą się ranę pooperacyjną. U nielicznych dzieci występują problemy z gojeniem się ran. Po operacji okres rekonwalescencji trwa od 6 do 12 tygodni w zależności od typu operacji i wieku pacjenta. Niepowikłana rana goi się po 6-10 dniach i w miejscu cięcia powstaje blizna. Po całkowitym zagojeniu powinna mieć wygląd cienkiej białej linii. U pacjentów u których wystąpiły powikłania w gojeniu rany wszelkie zabiegi i maści powinny być stosowane dopiero po całkowitym zagojeniu się rany. Jak dbać o bliznę dziecka po wyjściu ze szpitala? Rana powinna zagoić się w ciągu 2-3 tygodni od operacji. Zwykle dziecko ze szpitala wychodzi już po zdjęciu szwów. Upewnij się czy dziecko ma zdjęte szwy, a jeżeli nie spytaj lekarza o dalsze postępowanie. Niezwykle istotną kwestią jest utrzymanie rany i jej okolic w czystości. Twoje dziecko może być kąpane tak szybko, jak tylko zostaną zdjęte opatrunki. Rana powinna być przemywana wodą z mydłem z użyciem delikatnej gąbki lub flanelki. Ślady po plastrach mogą być trudne do usunięcia dlatego stosuj delikatne preparaty np. oliwkę, która może pomóc w ich zmyciu. Nie należy używać na ranę żadnych kremów, pudrów i płynów kosmetycznych, aż do jej całkowitego zagojenia. Małe zaczerwienienia, swędzenie czy obrzęk są prawidłowymi objawami gojenia się rany. Jeżeli jednak rana Twojego dziecka trudno się goi, albo są widoczne niepokojące Cię zmiany, koniecznie skontaktuj się z oddziałem kardiochirurgii gdzie było operowane dziecko. W ciągu pierwszego roku od operacji chrońcie bliznę przed słońcem. Promienie słoneczne mogą powodować jej przebarwienie. Zobacz gdzie rehabilitować swoje dziecko Jak wiesz rehabilitacja rozpoczyna się jeszcze na oddziale szpitalnym i ta pierwsza, kardiologiczna jest bardzo ważna. Potem, po wyjściu z oddziału, możesz już rehabilitować dziecko albo w trybie ambulatoryjnym (czyli zwykłe godziny rehabilitacji) na NFZ lub prywatnie. Albo w trybie stacjonarnych dłuższych pobytów na szpitalnych oddziałach rehabilitacyjnych. Możesz też niezależnie od tego, udać się z nami na letnie turnusy rehabilitacyjne i poznać dziesiątki rodzin i dzieci z WWS. Rehabilitacja ambulatoryjna Wybierz miasto najbliżej Twojego miejsca zamieszkania Turnusy rehabilitacyjne Wybierz miejsce, które Cię najbardziej interesuje. Możesz sprawdzić jak finansowane są pobyty i czy miejsce jest przystosowane dla osób niepełnosprawnych Blizny w kardiochirurgii Wywiad z prof. Krzysztofem Wroneckim chirurgiem i kardiochirurgiem dziecięcym. Panie Profesorze bardzo proszę o kilka słów na temat „niechcianych pamiątek” powstających po zabiegach operacyjnych w chirurgii i kardiochirurgii dziecięcej Blizny po zabiegach kardiochirurgicznych to rzeczywiście ważki problem, ale może zacznę od tego czym zajmuje się kardiochirurgia dziecięca, bo jak sądzę definicji chirurgii dziecięcej przypominać czytelnikom nie trzeba. Kardiochirurdzy dziecięcy zajmują się operacyjnym leczeniem wad serca, zastawek i naczyń. Wiele zabiegów odbywa się obecnie torakoskopowo (w medycynie ogólnej taki zabieg nazywa się laparoskopią), ale nadal przeprowadzamy zabiegi metodami tradycyjnymi czyli z otwarciem klatki piersiowej. Wtedy rzeczywiście po zabiegu jest dość rozległa blizna w okolicy mostka. Taka blizna może utrudniać rehabilitację, pogarszać ruchomość klatki piersiowej no i oczywiście istnieje problem estetyczny. Bardzo się cieszę, że problem estetyki postawił Pan na ostatnim miejscu. Nieprawidłowo leczona blizna może być twarda, sztywna, mało elastyczna, a to z kolei może utrudniać ruchomość klatki piersiowej u małego pacjenta. Dobrze Pan zauważył to może utrudniać rehabilitację i powrót do pełnej sprawności. Wielokrotnie widziałem blizny „pozaciągane”, już na pierwszy rzut oka było widać, że pielęgnacja tej wrażliwej tkanki nie była prowadzona w sposób właściwy. Potem dziecko rosło, blizna nie rozrastała się jak zdrowa tkanka dookoła i powstawały nieestetyczne zmiany. Zdarzały się skrajne sytuacje, że bliznę trzeba było usunąć – mówiliśmy opracować chirurgicznie, założyć nowy szew po to aby jeszcze raz monitorować proces gojenia rany, a potem właściwie pielęgnować powstającą bliznę. Panie Profesorze wrócę do estetyki, wszak mały pacjent to szczególny pacjent. Oczywiście proszę nie myśleć, że estetyka rany po zabiegu nie jest dla operatora istotna. Staramy się aby szew pozostawał możliwie najmniej widoczny, ale miejsce, napięcia skóry w okolicy mostka wymaga określonej techniki szycia. Prawdą jest też fakt, że dziecko jest pacjentem szczególnym i musi funkcjonować wśród rówieśników. To bardzo wymagające i często bezlitosne towarzystwo. Widoczna brzydka blizna może powodować, że mały człowiek będzie unikał basenu, zajęć na powietrzu, lekcji wychowania fizycznego. Może mieć poczucie niższości, dlatego zawsze zwracam uwagę rodziców na właściwą pielęgnację blizny. Na co więc powinna zwrócić uwagę osoba sprawująca opiekę nad małym rekonwa- lescentem? To proste zasady. Świeża blizna nie powinna być narażana na zbyt niskie i wysokie temperatury, zalecałbym unikanie promieniowania słonecznego przez pierwsze 2, a nawet 3 lata. Musimy pamiętać, że skóra w tych miejscach jest bardzo wrażliwa. Jeżeli już planujemy zażywanie kąpieli słonecznych to konieczne jest stosowanie preparatów z wysokim filtrem i co najważniejsze odpornych na wodę, bo część preparatów po wejściu do basenu czy morza zmywa się i ochrona tkanek jest pozorna. A czy może jakieś preparaty na blizny są w ocenie Pana profesora godne specjalnego polecenia? Nie chciałbym podawać nazw handlowych leków, ale ważne jest aby preparat spełniał kilka warunków. Powinien odżywiać tkanki blizny, uelastyczniać je ułatwiając rehabilitację, powinien zawierać składnik, który będzie powodował, że blizna nie będzie sina, tylko przyjmie koloryt zdrowych otaczających ją zdrowych tkanek. Nakładaniu powinny towarzyszyć specjalne okrężne ruchy przypominające masaż, aby żel, maść czy krem penetrował w głąb tkanek. Bardzo ważna jest także systematyczność. Wiele badań oceniających skuteczność preparatów do stosowania zewnętrznego pokazuje, że regularne stosowanie przez kilka miesięcy przynosi najlepsze efekty. Tu ekspertem z pewnością okaże się farmaceuta, który poleci najskuteczniejsze produkty. Ja osobiście tego typu preparaty kupuje tylko w aptece. Panie Profesorze dziękując za rozmowę czego powinienem życzyć? Proszę życzyć nam takich pacjentów, którym jesteśmy w stanie pomóc. Wracając jednak do tematu blizn, to ja życzę dzieciom ich rodzicom i opiekunom, aby wszystkie rany dobrze się goiły pozostawiając jak najmniej widoczne ślady naszej ingerencji, bo przecież przed naszymi maluchami całe życie, dalszy wzrost i oby te jak Pan to nazwał „niechciane pamiątki” w niczym nie utrudniały ich dalszego dobrego rozwoju. Bardzo dziękuję Wrocław, Dolnośląskie Centrum Chorób Serca im. Prof. Zbigniewa Religi MEDINET Rozmawiał Dariusz Lewera Contractubex żel, 1 g żelu zawiera substancje czynne: 50 IU heparyny sodowej, 100 mg wyciągu płynnego z cebuli i 10 mg alantoiny. Wskazania: Blizny ograniczające ruch, powiększone (przerostowe, obrzmiałe, o kształcie bliznowca), nieestetyczne blizny pooperacyjne, blizny po amputacjach, blizny pooparzeniowe i powypadkowe, przykurcze np. palców (przykurcz Dupuytrena), przykurcze ścięgien spowodowane urazami oraz kurczeniem się blizny. Przeciwwskazania: Nie stosować Contractubex żel w przypadku uczulenia (nadwrażliwości) na substancje czynne lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku. Przeciwwskazaniami do zastosowania żelu są: niewyleczone rany, blizny obejmujące duże obszary skóry, uszkodzona skóra, aplikacja na błony śluzowe. Przed użyciem zapoznaj się z treścią ulotki dołączonej do opakowania bądź skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, gdyż każdy lek niewłaściwie stosowany zagraża Twojemu życiu lub zdrowiu. Podmiot odpowiedzialny Merz Pharmaceuticals GmbH, Niemcy Blizny po oparzeniu mogą powodować kompleksy z powodu wyglądu, ale nie tylko o estetykę tu chodzi. Duże blizny utrudniają normalne funkcjonowanie, często powodują przykurcze, ograniczają ruchomość kończyn, mogą powodować ból. Co zrobić, by pozbyć się blizn po oparzeniu? Wyjaśnia ekspertka. Blizny po oparzeniu — odbudowa skóry od podstaw Blizny po oparzeniu — leczenie. Jakie zabiegi? Blizna jest wytworem skóry właściwej, jednak zbudowana jest zupełnie inaczej. Tworzy ją tkanka łączna (struktury włókniste), czyli coś odmiennego od samej skóry właściwej. Blizny nie posiadają komórek barwnikowych ani naczyń krwionośnych, dlatego punktu widzenia kosmetologicznego czy medycznego są zmianami wyjątkowo ciężkimi do usunięcia.– Każdy przypadek jest inny. Bardzo wiele zależy od tego, z jak starą blizną mamy do czynienia i co było przyczyną jej powstania. Co więcej, są także różne rodzaje blizn. Sposoby ich usuwania są uzależnione od wielu elementów. Jednak im starsza blizna, tym zawsze trudniej jest ją usunąć – wyjaśnia Karolina szczególnie o rozległej powierzchni, mogą utrudniać codzienne funkcjonowanie nie tylko z psychologicznego, ale także fizjologicznego punktu widzenia.– Blizna, jako tkanka łączna, może powodować przykurcze, utrudnia poruszanie głową, jeśli zlokalizowana jest np. w okolicach szyi. W związku z tym masowanie blizny przez pacjenta również może przynosi pewien komfort i ulgę – tłumaczy Karolina Martin. Specjalistka poleca stosowanie różnego rodzaju leków z substancjami aktywnymi lub kosmetyków rozjaśniających i zmiękczających wypukłe i przebarwione blizny wymagają niejednokrotnie wielu miesięcy leczenia, podczas którego skrupulatnie dokumentuje się proces. To pomaga pacjentowi zobaczyć, jak zmienia się skóra i jak twierdzą eksperci, wzmacnia po oparzeniu — odbudowa skóry od podstawŻeby zminimalizować widoczność blizny, należy ją przebudować, spłaszczyć, starać się zbliżyć kolor i fakturę z odcieniem oraz poziomem skóry. Aby móc to osiągnąć, stosuje się różne zabiegi, które dostosowuje się do kilku zmiennych, takich jak umiejscowienie blizny oraz przerost poziomu skóry.– Całą procedurę rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu kosmetologicznego, w trakcie którego dowiadujemy się, ile lat ma dana blizna, w jakich okolicznościach powstała oraz czy towarzyszyły jej jakieś zakażenia. Generalnie staramy się uzyskać od pacjenta odpowiedzi na wszystkie pytania, co umożliwia nam wybór najskuteczniejszej terapii – wyjaśnia ekspertka SC Beauty które mają nierównomierną fakturę, czyli leżą poniżej bądź powyżej poziomu skóry, są najtrudniejsze do usunięcia. Nietypowy kształt, zmienna grubość, objęcie dużego obszaru skóry, umiejscowienie na delikatnych tkankach – to kolejne czynniki utrudniające pozbycie się po oparzeniu — leczenie. Jakie zabiegi?Bardzo efektywnym sposobem likwidacji blizn jest radiofrekwencja mikroigłowa. Ekspertka SC Beauty Clinic tłumaczy, że pod tym pojęciem kryją się dwa bardzo ważne w profesjonalnej kosmetologii elementy: pierwszy z nich to nakłuwanie skóry z zastosowaniem odpowiednich igieł, a drugi to wypuszczanie z tych igieł fali Ktoś mógłby się zastanawiać, po co w ogóle niszczyć w ten sposób skórę? Tymczasem dla lekarza czy kosmetologa niezwykle istotne jest, że aby coś odbudować i naprawić, trzeba to najpierw, w kontrolowany sposób, zniszczyć – tłumaczy Karolina odbiera taką ingerencję jako impuls uszkadzający, przed którym należy się bronić. Zaczyna wytwarzać czynniki wzrostu fibroblastów czy śródbłonka naczyń. Wokół blizny wytwarzane są nowe naczynia krwionośne, połączenia oraz włókna kolagenu i elastyny. Skóra w ten sposób się przebudowuje, a blizna spłaszcza do poziomu skóry. Co więcej, następuje także mocne radiowa wykorzystywana w tym zabiegu podgrzewa tkankę do temperatury ok. 60 stopni Celsjusza. Białko znajdujące się wokół zaczyna ulegać procesowi denaturacji, czyli uszkodzenia. W miejscu blizny pojawia się bardziej miękka i jasna tkanka, która znajduje się na poziomie skóry. Trzeba jednak pamiętać, że taka odbudowa to proces. Czasem, by zaobserwować pierwsze efekty, należy odczekać aż 3 miesiące od pierwszego zabiegu. Później kolejne zabiegi wykonywane są co 4-6 tygodni. Zalecana seria najczęściej składa się z 5 stosuje się też dodatkowe zabiegi na zasadzie terapii łączonej. W tym celu polecany jest np. zabieg Carbolift wykorzystujący działanie dwutlenku węgla, dzięki czemu jesteśmy w stanie jeszcze intensywniej zastymulować rozrost naczyń krwionośnych. Czasem specjaliści wykonują także iniekcje zmiękczające mocno nadbudowane blizny. Źródło: SC Beauty Clinic jest miejscem, w którym realizuje się holistyczne podejście do zabiegów i pokazuje możliwości pełnego wykorzystania potencjału metod zabiegowych. Od ponad 12 lat tworzy jeden z największych magazynów branżowych SC Beauty Magazine.

blizna po operacji serca